Strefa wiedzy

Leasing przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części (ZCP) przez długi czas był uznawany za korzystne rozwiązanie podatkowe, zwłaszcza dla grup kapitałowych zajmujących się działalnością produkcyjną. Interpretacje wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) w 2020 i 2021 roku potwierdzały, że takie transakcje mogą być traktowane jako umowy leasingu finansowego, co przynosiło znaczne korzyści podatkowe. Jednak zmiana interpretacji przez szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) w 2024 roku całkowicie zmieniła tę perspektywę.

Jednym z zagadnień, które rozgrzewają branżowe portale informacyjne, są doniesienia o projektowanych zmianach w zakresie uprawnień Państwowej Inspekcji Pracy. Doniesienia te mają jednoznacznie złowieszczy wydźwięk, ale na temat warto spojrzeć na dwóch płaszczyznach.

W lutym bieżącego roku zapadł interesujący wyrok NSA, który został wydany na kanwie sprawy dotyczącej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego Dyrektora KIS.

W związku z przejęciem udziałów w spółce komandytowej, wnioskodawca zadeklarował w swoich obliczeniach PIT i przelewach, PIT liniowy. Wobec tego opłacał zaliczki na podatek dochodowy, przyjmując podatek w wysokości 19%. Jednocześnie na poleceniach przelewu wskazywał, że kwoty płacone są tytułem „zaliczki na podatek PIT-36L”.

Czy fakt, że podatnik znał istotnie okoliczności faktyczne podczas trwania postępowania podatkowego, ale nie przedstawił ich organowi podatkowemu, ma wpływ na możliwość wznowienia postępowania? Sądy nie są w tej kwestii jednomyślne.

Problem liczenia okresu posiadania udziałów w przypadku połączeń odwrotnych przez lata budził wątpliwości praktyczne i spory interpretacyjne. Organy podatkowe i WSA prezentowały podejście, zgodnie z którym okres posiadania udziałów w spółce przejętej nie może być „przenoszony” na potrzeby zwolnienia z WHT. Dopiero rozstrzygnięcie NSA z 2025 r. przesądziło, że dzięki zasadzie sukcesji generalnej okres ten należy liczyć łącznie, co pozwala podatnikom na korzystanie ze zwolnienia także po reorganizacjach korporacyjnych.

Coraz więcej przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą decyduje się na przekształcenie jej w spółkę z o.o. To rozwiązanie wybierane nie tylko ze względów organizacyjnych czy bezpieczeństwa, ale również z myślą o korzyściach podatkowych. Jedną z popularniejszych form opodatkowania po przekształceniu jest estoński CIT.

Kiedy 9 lipca 2025 r. MF opublikowało na swojej stronie internetowej objaśnienia podatkowe dotyczące stosowania tzw. klauzuli rzeczywistego właściciela dla celów podatku u źródła, naszła mnie refleksja, że resort finansów podszedł do pracy nad nimi niczym cukiernik do bezy. Każdy, kto próbował ją przygotować, wie, że potrzebna jest tu cierpliwość i duża doza wolnego czasu. Skojarzenie to wynika stąd, że prace nad wyjaśnieniami trwały od 2019 r. Biorąc pod uwagę, że objaśnienia mają 37 stron, wychodzi 6,17 strony na rok. W działaniach MF widać silny wpływ myślicieli rodem ze starożytnego Rzymu, z których jeden, cesarz Oktawian August, mawiał ponoć często: festina lente, czyli „śpiesz się powoli”. Ktoś obeznany w meandrach matematyki może także dopatrzyć się niemal dwukrotności liczby Pi. Przypadek? Nie sądzę.

Stały, niesłabnący popyt na mieszkania i domy sprawił, że wielu inwestorów poszukuje zarobku na rynku nieruchomości. Obecnie możliwe jest stosowanie wielu form zarabiania na nim. Jedną z nich jest tzw. flipping, w odniesieniu do którego zapadł interesujący wyrok NSA. Flipping, rozumiany jako zakup nieruchomości w celu jej szybkiej odsprzedaży z zyskiem, zyskuje na popularności, ale rodzi też wątpliwości podatkowe. Czy takie działania są jeszcze inwestowaniem prywatnym, czy już działalnością gospodarczą? W orzecznictwie i praktyce organów podatkowych nie ma pełnej zgodności. Ciekawy wyrok NSA, wydany niedawno, zasługuje na uwagę w kontekście tej sprawy.