5 mitów o opiece naprzemiennej, które mogą prowadzić do błędnych decyzji

Opieka naprzemienna (współdzielona) coraz częściej pojawia się w rozmowach rodziców po rozstaniu. Dla jednych jest idealnym rozwiązaniem, dla innych – źródłem obaw i nieporozumień. Wokół tego modelu wychowywania dziecka narosło jednak wiele mitów. A podejmowanie decyzji wyłącznie na podstawie obiegowych opinii może prowadzić do konfliktów i rozczarowań.

Oto 5 najczęściej powtarzanych mitów o opiece naprzemiennej.

Mit 1: Opieka naprzemienna oznacza, że dziecko spędza tydzień u mamy i tydzień u taty

Nie.

Tygodniowy system jest jednym z możliwych rozwiązań, ale nie jedynym. Model opieki naprzemiennej może być dostosowany do wieku dziecka, odległości między miejscami zamieszkania rodziców, obowiązków szkolnych czy organizacji życia rodzinnego. Musicie też pamiętać, że te interwały czasowe zawsze można zmienić – tydzień na tydzień to za długo? Ok, zmieńmy na co 3 dni. Tydzień to za krótko? Ok, no to 2 tygodnie na 2 tygodnie (żeby była jasność – nie oznacza to, że w tym czasie drugi rodzic nie ma żadnych kontaktów z dzieckiem).

Najważniejsze jest to, aby harmonogram odpowiadał potrzebom dziecka, a nie sztywnym schematom.

Mit 2: Opieka naprzemienna wyklucza alimenty

To jeden z najczęściej powtarzanych mitów.

Samo sprawowanie opieki naprzemiennej nie oznacza automatycznie, że alimenty nie będą należne. Znaczenie mają między innymi sytuacja finansowa rodziców oraz sposób ponoszenia kosztów związanych z utrzymaniem dziecka. Jeśli jedna ze stron jest znacznie silniejsza ekonomicznie może zdarzyć się sytuacja, że to ona będzie zobowiązana do pokrywania samodzielnie części kosztów (np. zajęć pozalekcyjnych), albo wspierać drugiego rodzica w pokrywaniu bieżących kosztów utrzymania dziecka.

Każda sytuacja wymaga indywidualnej oceny.

Mit 3: Sąd zawsze orzeknie opiekę naprzemienną, jeśli chcą tego rodzice

Nie zawsze.

Choć zgodne stanowisko rodziców ma duże znaczenie, sąd kieruje się przede wszystkim dobrem dziecka i ocenia, czy taki model będzie możliwy do realizacji w konkretnych okolicznościach.

Mit 4: Rodzice muszą być najlepszymi przyjaciółmi, żeby opieka naprzemienna była możliwa

Nie.

Nie oznacza to jednak, że poziom konfliktu między rodzicami nie ma znaczenia. Kluczowa jest jednak zdolność do komunikowania się w sprawach dotyczących dziecka i podejmowania podstawowych ustaleń związanych z jego codziennym funkcjonowaniem.

Nie trzeba się lubić. Trzeba umieć współpracować jako rodzice. Tak na dobrą sprawę wasza komunikacja może ograniczać się do wymiany informacji odnośnie dziecka.

Mit 5: Opieka naprzemienna jest dobra dla każdego dziecka

I tutaj muszę odpowiedzieć – to zależy.

Wiek dziecka, jego potrzeby emocjonalne, relacje z rodzicami, miejsce zamieszkania czy organizacja życia rodzinnego mogą wpływać na ocenę, czy taki model będzie odpowiedni.

Nie istnieje jedno uniwersalne rozwiązanie dla wszystkich rodzin.

Osobiście uważam, że opieka naprzemienna (współdzielona) powinna być wprowadzaną formą opieki co do zasady. Dziecko ma dwoje rodziców, zatem każde z nich powinno być równo zaangażowane w opiekę nad dzieckiem czy to przed rozstaniem, czy po zakończeniu związku. Dlaczego miałoby być tak, że na jednego tylko rodzica spada codzienna opieka, konieczność pilnowania odrobionych lekcji, czy karcenie, a drugi miałby się kojarzyć z weekendowymi przyjemnościami? Oczywiście, nie mówię tutaj o skrajnych przypadkach, kiedy występuje po którejś stronie przemoc lub inne istotne przeszkody uniemożliwiające sprawowanie tej opieki.

W praktyce najważniejsze jest jednak nie to, co jest modne czy popularne, ale to, co w konkretnej sytuacji najlepiej zabezpiecza dobro dziecka.