Przewiń niżej

KONIECZNOŚĆ PONOWNEGO PRZELICZENIA ZASIŁKÓW PRZEZ PRACODAWCÓW KORZYSTAJĄCYCH Z ROZWIĄZAŃ TARCZY ANTYKRYZYSOWYCH

W trybie ekspresowym, po uchwaleniu 7 października 2020 r. i podpisaniu 2 dni później przez Prezydenta RP, w życie wchodzi ustawa[1] wprowadzająca istotne zmiany w odniesieniu do wysokości świadczeń z ubezpieczeń społecznych otrzymywanych przez pracowników objętych instrumentami wsparcia na podstawie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (dalej jako Ustawa COVID-19).

 

 

 

REDUKCJA WYMIARU CZASU PRACY OBNIŻYŁA ŚWIADCZENIA UBEZPIECZENIOWE

Możliwość obniżenia wymiaru czasu pracy oraz wynagrodzeń wprowadzana kolejnymi wersjami tzw. Tarczy antykryzysowej w sposób odczuwalny wpłynęła nie tylko na wysokość otrzymywanych wynagrodzeń za pracę, ale również świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego (zasiłek macierzyński, czy chorobowy). Wynika to z faktu, że obliczane są one w oparciu o podstawę wymiaru, na którą składa się wymiar czasu pracy oraz wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia.

Zgodnie bowiem z przepisem art.40 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w razie zmiany wymiaru czasu pracy - podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy, jeżeli zmiana ta nastąpiła w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy lub w okresie 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

Dotyczy to przypadków, w których do zmiany warunków zatrudnienia w miesiącu, w którym u pracownika powstała niezdolność do pracy lub w miesiącach poprzednich. Wówczas podstawę wymiaru zasiłku stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowych warunków pracy i płacy.

 

PODSTAWA WYMIARU ŚWIADCZEŃ DO PONOWNEGO PRZELICZENIA

Nowela (art. 31zy13 ustawy COVID-19) określa tymczasem, że przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa przysługujących osobom, którym:

a) obniżono wymiar czasu pracy na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 (obniżenie wymiaru czasu pracy w związku z dofinansowaniem do wynagrodzeń z FGŚP);

b) wobec których wprowadzono mniej korzystne warunki zatrudnienia na podstawie art. 15zf (porozumienie o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia), jeżeli:

  • zmiana nastąpiła w okresie wcześniej pobieranego zasiłku oraz
  • między okresami pobierania wcześniejszego i kolejnego zasiłku nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe.

c) obniżono wymiar czasu pracy na podstawie art. 15gb (obniżenie wymiaru czasu pracy z powodu istotnego wzrostu obciążenia funduszu wynagrodzeń);

d) obniżono wymiar czasu pracy lub wprowadzono mniej korzystne warunki zatrudnienia niż wynikające z trwającego stosunku pracy na podstawie art. 15zzzzzo ust. 2 (dot. warunków zatrudnienia pracowników urzędów państwowych);

- nie stosuje się przytoczonego wyżej przepisu art. 40 ustawy ubezpieczeniowej.

Tym samym, wobec ww. osób konieczne stanie się ponowne przeliczenie podstawy wymiaru świadczeń, a co za tym idzie - skorygowanie ich wypłaconej kwoty, jeżeli świadczenie wypłacone na podstawie dotychczasowych przepisów okaże się niższe niż świadczenie ustalone bez zastosowania art. 40 ustawy ubezpieczeniowej.

Co istotne nowela zastrzega, że konieczność takiego przeliczenia pojawi się wyłącznie, jeśli z wnioskiem o nie wystąpi świadczeniobiorca.

 

MOC WSTECZNA OBOWIĄZYWANIA PRZEPISÓW

Z uwagi na cel, jaki przyświeca wprowadzonej regulacji, a jakim jest redukcja negatywnych skutków skorzystania przez pracodawców z instrumentów pomocowych w postaci niższych świadczeń z tytułu ubezpieczeń uzyskiwanych w tym czasie przez pracowników - przepisy weszły w życie z mocą wsteczną, odpowiednio:

  • 10 października 2020 r., z mocą od 31 marca 2020 r. – w zakresie świadczeń osób, wobec których zastosowano rozwiązania z art. 15g, oraz art. 15zf;
  • 10 października 2020 r., z mocą od dnia 24 czerwca 2020 r. – odnośnie do redukcji wymiaru czasu pracy na podstawie art. 15gb;
  • 10 października 2020 r., z mocą od dnia 26 sierpnia 2020 r. – w odniesieniu do redukcji wymiaru czasu pracy lub wprowadzenia mniej korzystnych warunków zatrudnienia na podstawie art. 15zzzzzo ust. 2 ustawy COVID-19.

Istotne, że przepisy nie wprowadzają daty granicznej, do której świadczeniobiorcy ubiegać będą mogli się o ponowne przeliczenie podstawy wymiaru świadczeń. Biorąc pod uwagę skalę osób objętych ww. formami wsparcia, przypuszczać należy, iż skala wniosków świadczeniobiorców, a co za tym idzie i korekt w wypłacie samych świadczeń będzie znacząca.

 

[1] Ustawa z dnia 7 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania społeczno-gospodarczym skutkom COVID-19.

Kategoria: Prawo pracy

Szukaj
w Strefie Wiedzy

IP Blog Spółki z Górnej Półki Procesowy.pl

 

W celu poprawienia jakości świadczonych usług na naszej stronie wykorzystujemy pliki cookies. To całkowicie bezpieczne dla Ciebie i Twoich danych. Jeśli nie wyrażasz na to zgody, prosimy, zmień ustawienia swojej przeglądarki.

Zamknij